Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 1,500 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 25 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Ik heb de ParaPro test gehaald!! Ik ben nu gekwalificeerd om leerkrachten te assisteren bij het lesgeven!! Ook bij het solliciteren zal dit een grote plus zijn!

Ik heb een voetbal tournament gehad tbv kankerbestrijding. Binnen! Ik vond dat heel erg leuk en heb zelfs nadien geinformeerd of ik dit in de winter kon doen. Wel, de eerste 2 wedstrijden zou ik missen door mijn reis naar Nederland, dus… misschien volgend jaar!

De reis naar Nederland was erg leuk. Ik zit lekker in mijn vel, waardoor ik mij niet druk heb gemaakt over de reis op zich. Het is tenslotte maar afwachten hoe het een en ander overkomt op Sven. We namen de avondvlucht en zaten in de middenrij (van 3). Maar Sven deed het fantastisch!! Hij vond alles even spannend en leuk. Hij at, sliep en deed spelletjes. Toen we aankwamen hield hij zich ook erg goed, hij liep de hele tijd zelf, aan een tuigje weliswaar. Bij opa en oma heb ik hem “losgelaten”. Ben lekker mijn eigen gangetje gegaan.

Uit geweest met Jitske en Martina, een bezoek aan tante Betsie (die echt nog een blijk van herkenning gaf, wat ik niet had verwacht! Het deed me erg goed!), eten bij Colette en Fenna, stadten en Scaloppa Gorgonzola eten met Janine. De laatste paar dagen in Harderwijk met opa en oma. Leuk om wat tijd met de nichtjes door te brengen en Gerwin en Linda!! Eten bij Alleman, deels gerund door mensen met een verstandelijke beperking. Sven kon er geen kwaad doen. De ober hing voortdurend om hem heen. Toen het tijd was om te bestellen zei Sven heel beslist en super zuiver:”Apple Juice!”, ik was zo trots!!

Bepakt en bezakt met chocoladeletters, pepernoten, hagelslag, pepermunt, drop, nieuwe kleren, DVD’s en kadootjes voor iedereen, stapten Sven en ik na 10 dagen weer in het vliegtuig. Een middagvlucht. Sven sliep niet, het leek hem niet te deren dat het voor hem middernacht was toen we aankwamen. Alles verliep zo soepel, dat ik eigenlijk vind dat de afstand helemaal niet zo groot meer is als dat’ie altijd leek!!

En eerlijk: het is heerlijk om even weer onder de lange, blonde, vlot geklede, Nederlands sprekende bevolking te zijn. Het is herkenbaar en simpel. Alles is bekend! Ik heb Voice of Holland en nog iets typisch Nederlands op tv gezien. Even weer lekker op de bank, kneuterige tv kijken. Maar MN is ook leuk en inmiddels (na bijna 7 jaar) ook wel bekend. De eerste sneeuw is gevallen! Welcome to MN, waar je het ene moment nog staat te blad harken en het volgend moment aan het sneeuw schuiven bent!

Een leuke bijkomstigheid van het werk was een uitnodiging voor een traditionele Ethiopische trouwerij waar hij met Anet naar toe is geweest. Dat was een hele leuke ervaring.

Een nieuwe auto gekocht!! Een Honda Odyssey. Erg mooi. Het komt hem niet aanwaaien, maar uiteindelijk krijgt hij dan op het laatste moment toch een mooie deal in de schoot geworpen. En zich bezig gehouden met ons over te zetten naar een andere gezondheidsverzekering, nu de universiteit vanwege bezuinigingen maar met 1 grote verzekeringsmaatschappij doorgaat. (Wij hadden de andere)…

Het voetbalseizoen is afgelopen. Tijdens de wedstrijd voor de play-offs viel er iemand boven op Marco en kneusde zijn ribben. Auw, auw! Inmiddels denkt hij wel weer te kunnen gaan sporten. We zullen het zien

Een vriendinnetje Allison doet aan skien, moeder is ski instructrice en beide wilden Erin graag in hun team. Hoe verleidelijk ook, samen met hockey was dit niet te combineren. Inmiddels is hockey nog steeds niet goed op gang gekomen na veel gedoe met het samenstellen van de teams en skien wil ook nog niet echt lukken, want het sneeuwt nog niet echt

Erin was niet blij met ons vertrek naar Nederland. Ze wilde mee, ze mist het land, de mensen enz. Er worden plannen gesmeed om haar in de toekomst (wanneer??) zelf te laten reizen, met assistentie natuurlijk. Wat zou dat leuk zijn! Ze wordt tenslotte 14 over een half jaar! Wie weet! Wel profiteert ze goed van alle lekkers dat is meegekomen

Ze heeft auditie gedaan bij Rosetown Playhouse; een toneelvereniging. Ze kan erg goed improviseren, mooi zingen en wat blijkt? Heel goed bouwen! Het toneel bouwen is haar favoriete onderdeel. Verven, timmeren, het geeft niet wat! Ze heeft het heel druk met toneel, is zo’n 3 a 4 avonden weg. Maar het is dan ook een superleuke surrogaat familie!  Volgende week zijn de performances, 2 weekenden achter elkaar.

Anet vond het best moeilijk om Sven en mij te laten gaan, toen we vertrokken naar Nederland. Tranen op het vliegveld. Maar ik geloof dat Mac Donalds wel veel weer goed kon maken. Het weerzien na 10 dagen was des te beter. Ze is nu weer de beste vriendjes met Sven en kan geweldig leuk met hem spelen! Ze hebben samen de eerste sneeuwpop van deze winter gemaakt! Ja, nu al!!

Step Up For Down Syndrome was leuk! Sven sliep terwijl we rond het meer wandelden. Prachtig weer, 5000 mensen. Lachende gezichten, Matt, Angelique en de beide meiden geintroduceerd. Leuk evenement!

Af en toe een klasse assistent vervangen bij Sven of in de buurt van Sven. De eerste keer pakte hij mijn hand, liep naar de deur en zei:”Home!” of hij gebaarde mij te gaan zitten om een spelletje te doen. Maar dat is nu over. Hij kijkt even op, maar dat is het dan ook.

Met Halloween was Sven Erin’s baby. Trick or Treat, begrijpt hij wel Sven krijgt vaak complimentjes over zijn manieren en dan moet ik toch Erin de krediet geven!  Yes please, no thank you…

Zat vast in de wasgang, die van de badkamer naar beneden loopt (het washok) en ging eigenhandig de was doen: vloeibare zeep en een heel brood in de droger! Hoe verzint hij het?

Sven mee naar Nederland:

vliegen was een feest. Opstijgen en landen was superspannend! Hij liep niet van zijn stoel weg, we hebben spelletjes gedaan, boekjes gelezen, gegeten en een beetje geslapen. Hij heeft een heerlijke 10 dagen gehad. St Maarten: hij wenste alle kinderen een Happy Halloween Brood, kaas, Optimel, speculaas, pepernoten, hij luste er wel pap van! Stadten, Ballorig, spelen met zijn nichtjes… Toen wilde hij ook wel weer naar huis. Op het vliegveld nog even gauw op een alarm knopje drukken… hij deed het verder geweldig! Sukkelde lekker achter me aan, keek zijn oogjes uit en was blij met het weerzien van papa en zusjes!!

Ik heb nog een sollicitatiegesprek gehad op een van mijn schooltjes en hoewel het van beide kanten enorm klikte werd ik het niet ;-( De school moest diegene weer in dienst nemen die ze het jaar daarvoor hadden moeten laten gaan. Jammer, maar het vervangen bevalt eigenlijk ook nog steeds wel. De eerste 2 weken heb ik elke dag vervangend werk gedaan en toen vonden I-Shine en ik elkaar weer. I-Shine is nu onderverdeeld in 3 groepen en Sven zit op de jongste groep. Ik kan dus best vervangen op de 2 oudste groepen. Sven’s wereld stond even stil toen hij mij daar bezig zag. Als hij mij ziet pakt hij soms mijn hand en zegt:”Go home!” Zolang ik niet met Sven werk gaat het wel goed. Ik ben nu vaak op een van de groepen te vinden. Het doet me heel erg goed.

Ik heb een test gedaan: de ParaProfessional Assessment test. Negentig multiple choice met rekenen, taal en lezen op basisschool nivo. Ik heb de uitslag nog niet terug dus het is nog even spannend. Als ik slaag voor deze test dan staat dat goed op mijn cv en heb ik een streepje voor op andere sollicitanten.

Ik maak kettingen, kaarten, handschoentjes en voetbal 1 keer per week. Ik ren of wandel 5 km zo vaak als ik kan. Ik ga uit met vriendinnen en heb het verder druk met huishouden en kindkwesties. De herfst heeft toegeslagen en de lange winter staat weer voor de deur.

We moeten op zoek naar een nieuwe auto en Sven en ik maken plannen om NL te bezoeken voor het eind van dit jaar (!)

Rechtsonder staat “Follow”, klik erop en je kunt je emailadres invullen. Je krijgt dan een berichtje als ik weer aan de weblog gewerkt heb. Cindy: je was de eerste! Je staat op mijn “To do” lijstje Ik schrijf je snel!

Het eerste congresbezoek zit er ook alweer op. Marco is een aantal dagen in Santa Fe (New Mexico) geweest. Een eerbetoon aan Marty Fishbein. Debby was er ook. Het geeft een heel speciaal gevoel als je weet dat je bij de in-crowd hoort.

Voetballen is nu weer het hoogtepunt van de week. De 35+ league en de mannenleague. De 2 Jim’s zijn zijn beste vrienden. De 35+ is heel speciaal, nog 3 mannen/vrouwen en er bestaan 2 leagues. Het heeft zoveel bekendheid opgedaan en Marco en Heidi zijn toch de initiatiefnemers geweest!

Anet had een lange zomer break echt even nodig. Ze was moe van school en alle stress dat komt kijken bij meisjes van 11. Ze heeft gevoetbald en dat doet haar goed en dat kan ze ook goed. Ze is de helft van de tijd keeper. Ze is naar orchestra camp geweest. Aan het eind van de rit is er altijd een concert. Ze speelt de cello en het was natuurlijk erg mooi. Ze heeft ons beloofd nog een jaar de cello te blijven spelen op school. Anet houdt erg van vakanties. Ze mag graag op zichzelf zijn en buiten rennen. Zwemmen, hiken, lezen en met kleine poppetjes spelen. In SD was ze net zo opgetogen als ik als ze een beest zag. Meer van de wildlife dan van het landscape. Aan het eind van de vakantie wilde ze ook wel weer naar school. Vriendinnetjes, de oudste zijn, bus-cop zijn, dat sprak haar allemaal wel aan van dit jaar.  Ze wil heel graag 1 op 1 contact en dat is een direct gevolg van “het middelste kind syndroom”. Dus gaat ze af en toe met een van ons naar de film, of met mij naar de State Fair… zo heeft ze ons even helemaal voor zichzelf.